Ülküdaşlarımızdan gelen yoğun istekler üzerine Ozan'ımızın resmi facebook sayfası hizmete sunulmaktadır.
Aşağıdaki bağlantıyı tıklıyarak sayfaya ulaşabilirsiniz:
Ozan Arif`in Hayatı
Ozan Arif’in Doğum Yeri ve Tarihi:
“Arif ŞİRİN”, Samsun’un Terme ilçesinde 10.6.1949 yılında dünyaya gelir: Ailesi, Giresun ilinin Alucra ilçesinin Yükselen (Hapu) köyündendir. Şirin ailesi de, yöre insanının kaderini teşkil eden “ekmek peşinde gurbete düşme geleneği”nden nasibini alır. Yazları köyde rençberlik yapan, kışları Terme’de çalışan bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Ozan Arif’in çocukluğu, bu gidiş gelişlerin doğurduğu zorluklar içinde geçer. Ozan Arif, kendisiyle yapılan bir söyleşide çocukluk yıllarında hem kendinin hem de ŞİRİN ailesinin çektiği sıkıntıları şöyle dile getirir:
Öğrencilik, çocuk için bir külfettir. En azından çocuk ruhuna çok ters düşen bir şeydir. Yani sıkıntı verir. Çocukken hep tatil olsun derdim. Yazın gelmesiyle birlikte, okullar kapandığında tatil yapayım derdim; o zaman da köye giderdik. Tarladır, ekindir, biçimdir... Hiç gülen, oynayan, coşan bir çocuk olamadım.
Arif ŞİRİN, ilkokulu (Gaziosmanpaşa İlkokulu) ve ortaokulu (Namık Kemal Ortaokulu) Samsun’da; liseyi ise, Perşembe’de (Perşembe İlköğretmen Okulu’nda (1969-1970 öğretim yılında)) tamamlar ve öğretmen olur.
Ozanlık
Ozan, eski (İslam`dan önceki) Türkler`in saz şairleri. Şiirlerini kopuz denilen milli sazı çalarak besteli bir şekilde ve irticalen söylerlerdi. Bunlar aynı şekilde tekrarlanarak yayılır ve sonraki nesillere intikal ederdi. En eski ve ilk Türk şairleri ve musikişinasları (müzisyenleri) ozanlardır. Ozanlar, bulundukları boyun aynı zamanda büyücüsü, kahini, hekimi, din adamı ve bilge (hikmet sahibi - hakim) kişisi idiler. Boyları içinde büyük manevi nüfuzları ve ehemmiyetleri vardı, kutlu kişilerdi. Toplu halde yapılan kabile faaliyetlerinin birçoğunda ozanlar öncü ve düzenleyicidirler. Başlıca sıgır (av), yug (umumi yas), şölen-toy (sevinç ziyafetleri) ismi verilen ve hepsinde az çok dini bir mahiyet bulunan törenlerde ozanların rolü birinci derecededir.
Halk Şiiri
Halk şiiri, halkın içinden çıkmış ozanların hece vezniyle söyledikleri manzum eserlerdir. Halk şiirinin temel yazarları aşıklar, saz şairleri ve ``kalem şuarası`` olarak adlandırdığımız kişilerdir. Halk şiirinin bilinen şairleri olduğu gibi, bilinmeyenleri de vardır. Bu tür halk şiirlerine anonim ürünler denir. İşte halk şiirini, söylenen bilinmeyen ya da unutulmuş fakat halka malolmuş ve ağızdan ağıza, nesilden nesile intikal etmiş, sonradan tesbit edilmiş şiirler olarak yorumlayan araştırmacılar çıkmıştır. Ancak Hikmet Dizdaroğlu`nun belirttiği gibi, bu takdirde aşık edebiyatını bu deyimden dışlamak gerekecektir ki, bu davranış halk şiirinin sınırlarının çok dar tutulmasına yol açar. Bize göre de halk şiirini bir bütün olarak ele almak ve halkın içinden çıkan ozanların manzum eserlerini bunlara bağlı sözlü anlatılanlarla birlikte halk şiiri olarak kabullenmek gerekir. Bu anlayış içinde yer alan aşık edebiyatı, halk edebiyatının önemli bir parçasını oluşturur.
